Jak mawiali starożytni rzymianie „in vino veritas” co dosłownie tłumaczy się „w winie prawda”. Powszechnie wiadomo, iż wszyscy Włosi z ogromnym pietyzmem odnoszą się do tego napoju alkoholowego. Proces jego produkcji, odmiany winorośli oraz właściwości są doskonale znane większości mieszkańców Półwyspu Apenińskiego.
Wino szczególne znaczenie ma dla tradycji i kultury mieszkańców największej włoskiej wyspy – wulkanicznej Sycylii. Jest to ważny obszar winiarski kraju. Sycylijczycy są niezwykle dumni ze swoich miejscowych odmian i uważają, że winogrona dojrzewające na bogatych w mikroelementy zboczach Etny są wyjątkowe pod względem smaku oraz wartości odżywczych.
fot. flickr.com (joseduenas)
Szczepem który cieszy się tu wyjątkowym szacunkiem i uznaniem jest z pewnością Nero d’Avola. Bywa on często określany mianem „najważniejszego czerwonego szczepu na Sycylii”. Wina pochodzące z tej odmiany, we włoskiej winiarskiej klasyfikacji, posiadają status DOC. Oznacza to, iż są to wina jakościowe o kontrolowanej nazwie pochodzenia. Określenie DOC odnosi się zawsze do ograniczonego obszaru geograficznego i dotyczy wyłącznie win wytwarzanych z konkretnych odmian winogron oraz ze zbiorów o ograniczonej wysokości. Wina te są produkowane i poddawane dojrzewaniu w określonych warunkach, tak aby spełniały zalecane standardy dotyczące koloru, zapachu, smaku, zawartości alkoholu i kwasowości.
W przeszłości odmiana Nero d’Avola dawała wina niezwykle gęste o bardzo wysokiej zawartości alkoholu. Do lat 80-tych wykorzystywano je głównie do wzmacniania słabych win czerwonych w północnych Włoszech i we Francji. Jednak obecnie odmiana ta nabrała na znaczeniu i wykorzystywana jest do wytwarzania wielu fascynujących odmian.
fot. flickr.com (vinofamily)
Najlepszym obszarem do uprawy Nero d’Avola są okolice miejscowości Noto oraz Pachino. Wino to posiada niezwykle intensywną rubinową barwę. Jego smaku wyczuwa się dość ostrą i charakterystyczną nutę owocową jagód, wiśni oraz śliwek. Wino Nero d’Avola doskonale komponuje się z czerwonym mięsem, pieczeniami oraz ostrymi serami.
Sycylia to jednak nie tylko czerwone odmiany winogron. Szczepem białym, niezwykle charakterystycznym dla tej wulkanicznej wyspy jest odmiana Inzolia. Jest ona jednym z najstarszych rodzimych sycylijskich szczepów. Z biegiem lat sadzonki rozprzestrzeniły się jednak również na inne regiony Włoch. Jej uprawa jest dziś bardzo popularna na Sardynii oraz na terenie Lacjum i Toskanii. Na tych obszarach bywa ona nazywana również Ansonica.
fot. flickr.com (destabile)
Wina produkowane z tej odmiany posiadają słomkowożółty kolor, krystaliczny owocowy zapach oraz łagodny i finezyjny smak. Inzolia emanuje pełnią śródziemnomorskiej, sycylijskiej indywidualności. Doskonale komponuje się z białymi mięsami, rybami oraz daniami z makaronu. Sok z winogron tej odmiany bywa wykorzystywany do produkcji niektórych z najważniejszych win sycylijskich, które posiadają status DOC. Należą do nich m.in. Marsala, Bianco d’Alcamo, Delia Nivolelli Bianco czy Mamertino di Milazzo.
fot. flickr.com (christianbaudet)
Różnorodność szczepów na Sycylii jest zdumiewająca. Nie sposób jest je wszystkie opisać czy skosztować. Zachęcam zatem do własnych badań w tej tematyce ponieważ jak wiadomo „Bonum vinum laetificat cor hominis” czyli „dobre wino rozwesela serce ludzkie”, a wina sycylijskie z pewnością do nich należą.
Najnowsze komentarze